De spiegel |
Lees ook:
|
Toen ze de brievenbus
opende vermoedde ze nog niets. Ze keek gewoon naar het gebruikelijke stapeltje post en
bladerde half geïnteresseerd door de folders die ondanks de "Nee Nee" sticker
toch in het kastje waren gepropt. Net toen ze bedacht dat ze maar eens een klachtenbrief
moest schrijven aan het reclamebureau viel er een enveloppe tussen de stapel post uit. Een
opvallende gele enveloppe, zo een die gebruikt wordt om je te vertellen dat je kandidaat
winnaar bent van een enorm bedrag. Of om je over te halen een abonnement te nemen op een
blad wat je normaal gesproken nog niet bij de kapper in zou kijken. Ze wilde het ding dan
ook al gauw achter op de stapel schuiven. Maar iets aan de knalgele buitenkant trok haar
aandacht. Of eigenlijk trok iets niet haar aandacht en dat maakte de enveloppe anders dan
de andere altijd zo schreeuwende reclame. Geen vetgedrukte teksten, geen alarmerende
waarschuwing dat ze binnen zeven dagen moest reageren, helemaal niets van dat alles.
Alleen haar naam en adres in een beetje goedkope drukletter, alsof het er met de hand op
was getypt. En linksboven heel onopvallend een adres met postbusnummer. Hm, dacht ze nog. Als het maar niet weer zo'n seks catalogus is. Discreet verpakt, net als de dildo's en spannende speeltjes die je thuis kon laten bezorgen. Daar had ze toch helemaal geen boodschap aan? Ze had al jaren een relatie. En hoewel Jan net zo fantasieloos was als zijn naam was ze tevreden en had ze zich neergelegd bij een leven met zo af en toe een vrijpartij die snel over kon zijn door een orgasme te faken. Ze griezelde zelfs een beetje bij het idee dat hij uitgebreid in de weer zou gaan met massageolie, of de hemel verhoede het, met handboeien enzo. Snel openmaken en kijken wat er in zit voor hij thuis komt besloot ze. En dan direct weg. In haar hoofd had ze het gele papier al onder in de vuilnisbal gestopt, onder de verpakkingen en de restjes van het eten van gisteren. Met haar jas nog aan scheurde ze de enveloppe openen keek toch wel een beetje opgewonden naar de inhoud. Maar voor de tweede keer voldeed de enveloppe niet aan haar voorgeprogrammeerde verwachtingen. In plaats van een gidsje met plaatjes van wijdbeens poserende modellen zat er een saai ogend krantje in. Keurig verzorgt, dat wel. Maar vergeleken bij waar ze ondertussen al half op hoopte echt een beetje saai. Lees mij stond er groot boven. En zonder stil te staan bij de reden waarom ze dat dan zou moeten doen begon ze te lezen. Want zo was ze. Dus ze las, en ze bleef lezen. Want wat daar stond was haar verhaal. Niet zo'n verhaal waar je je zelf wel in kunt herkennen als je dat graag wilt, maar echt letterlijk haar verhaal. Natuurlijk had ze het eerst nog niet zo door, haar naam werd niet gebruikt ofzo. Maar al heel snel begon ze door te krijgen dat het verhaal opvallend veel gelijkenis vertoonde met haar leventje. En al na de eerste bladzijde moest ze concluderen dat het inderdaad haar leven was wat daar zo objectief en daardoor pijnlijk helder werd beschreven. Ze was dan ook zo druk bezig met lezen dat ze bijna Jan niet had horen aankomen. Haar hart sloeg een slag over toen ze door had dat hij al in de gang stond en zijn jas al aan het uittrekken was. Ze had nog maar een klein minuutje tot hij naar het toilet was geweest en daarna de kamer in kwam. Bijna was ze blij dat Jan zo'n man van gewoonte was. Altijd via de voordeur en altijd eerst een bezoek aan het kleine kamertje. Hé, zei hij verbaasd toen hij binnen stapte, ben je er net? Ze had in de loop der tijd ook een ritme aangeleerd om niet te veel bij hem uit de pas te lopen. Meestal stond ze rond deze tijd al in de keuken. Niet uit sloofsheid natuurlijk, maar meer omdat Jan niet alleen in bed fantasieloos was. Ze had het koken daarom maar in haar eigen ritme ingepast. Ondertussen maakte hij nooit meer aanstalten om een pan aan te raken, toch was de gewoonte om al in de keuken te staan als hij thuis kwam gebleven. Want zo was ze. Maar nu stond ze dus nog met haar jas aan in de kamer en leek het door de rode kleur op haar wangen alsof ze net van buiten kwam. Gauw verzon ze een smoes over extra drukte in de supermarkt en dat ze ook niet wist hoe dat kwam. Er was toch geen feestdag binnenkort? Het was nog twee dagen voordat Jan naar zijn sportclub ging, en ze keek nu nog meer uit als anders naar haar avondje alleen thuis. Ze hadden nog een keer seks gehad, maar ze had zo aan het verhaal liggen denken dat zelfs Jan vond dat ze zo stil lag. Geschrokken had ze zich geweid aan het bewegen van haar heupen en het maken van kleine geluidjes. Maar toen hij harder begon te steunen was ze nog maar net op tijd om mee te doen met het zogenaamde hoogtepunt. Ze was er echt niet bij. Toen hij om half elf thuis kwam zag hij dat er iets anders was. Ze stond midden in de kamer en haar ogen waren rood van het huilen. Ik kan het niet meer zei ze. Ik hou van je, maar het moet echt anders. Geschrokken keek hij haar aan. Wat is er liefje, vroeg hij, en wilde haar een kus geven. Maar ze wendde haar hoofd af en snikte, het moet echt anders. Ik kan het niet meer. Ik hou van je, ik hou van je, maar het moet echt anders, herhaalde ze. Ik kan het niet meer, het moet echt anders! En toen begon ze te praten. Eerst zij alleen. Ze vertelde hem alles. Hoe ze inzag dat ze aan het indutten waren. Dat ze langs elkaar heen leefden. Dat ze het respect voor hem begon te verliezen. En dat het echt anders moest. En daarna begonnen ze voor het eerst in tijden weer met elkaar te praten. Hij vertelde dat hij ook wel had gezien dat ze waren veranderd. Maar dat hij dacht dat ze het zo beter vond want ze klaagde nooit. En dat hij het heerlijk vond dat ze elke dag al aan het koken was, maar dat hij het zo miste om haar spontaan mee uit eten te nemen. Ze praatten en ze praatten. Tot diep in de nacht en ver daarna. En natuurlijk was daarna niet alles in één keer opgelost, maar dat gaf niet. Want ze wist dat ze weer respect voor hem had. En hij weer voor haar! Ze heeft nooit geweten wie haar die geschreven spiegel had gestuurd, maar het heeft haar leven veranderd. Of, zoals ze zelf zegt, gered. |